5303

Geplaatst op Categorieën Gedicht, Gedichten, Proza en Poëzie, Tom LanoyeTags , , , , , , , ,

Het is een magere troost
dat alles moet verdwijnen

en ik je hoe dan ook op een keer
toch zou moeten missen, bijvoorbeeld

door de dood. Ik hou van je, al
kunnen we waarschijnlijk niet meer
worden wat we vroeger waren of dachten
te zijn. Geen verhalen over afkeer,

over waanzin of grote trouw; ik
verlang naar toen terwijl
ik ouder word. Ik denk
nog veel aan jou.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit bericht