5332

Geplaatst op Categorieën Gedicht, Gedichten, Proza en Poëzie, Toon HermansTags , , , , , , ,

Zij was lang zichzelf niet meer
zij kon het niet meer aan
we hoopten
zittend rond haar bed
dat zij maar dood zou gaan.

En na haar laatste zucht was
het of zij zichzelf hervond
alsof zij op de drempel
van een ander leven stond.

‘k Ben even blijven kijken
ben even blijven staan
en voelde iets van wonder
door de stille kamer gaan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deel dit bericht